Ik zie het vaak. Goede mensen, slimme mensen. Die meteen duiken. Schouder eronder en het gevoel overnemen. Zuchten in de ellende van de ander.

“Wat vreselijk voor je.”
”Dat zou ik ook niet trekken.”
”Kom hier.”

We noemen het compassie, maar vaak is het iets anders. Voor je het weet val je samen in de ellende van de ander.

Je bedoelt het goed, echt. Maar de ander wordt er niet groter van. Jullie worden samen kleiner.

Wat als helpen niet betekent dat je moet meedragen?

Empathie is iets anders.
Empathie is blijven staan.

Je voelt het wel, natuurlijk. Maar je zakt niet mee. Je leunt er niet in. Je redt de ander niet.

Je staat ernaast. En zonder woorden zeg je: “Ik zie het. Jij draagt dit. En ik weet dat jij dit kunt, of jouw manier vindt om het te dragen.”

Dat klinkt misschien hard, en is soms ook verrekte moeilijk. Want we weten zo goed hoe we de problemen van een ander kunnen oplossen.

Maar empathie is geen overname. Het is respect en gelijkwaardigheid. De ander ruimte geven om zelf te groeien, ook als het schuurt. Juist als het schuurt.

Compassie zegt: ik neem het van je over.
Empathie zegt: ik blijf hier terwijl jij het draagt.

Dat verschil voel je.

In gesprekken.
In teams.
In vriendschappen.

Soms is naast iemand staan spannender dan iemand vasthouden. Maar precies daar ontstaat kracht.

Daar groeit de ander.
En jij blijft stevig staan.