Ik zie organisaties met 10% verzuim. Tien, geen grap. Iedereen krijgt hulp, individueel. Maar we kijken niet naar het geheel.

Naar de patronen, de cultuur en de dynamiek waarin mensen structureel over hun grens gaan.

Eén burn-out is pech?
Twee kan toeval zijn?
Maar bij drie heb je een patroon!

Al zou ik graag zien dat we bij één al verder kijken naar het geheel.

En dan moet je durven vragen:
• Wat is hier de gemene deler?
• Wat gebeurt er in de dynamiek, de werkdruk, leiderschap?
• Hoe veilig is het om aan te geven dat het niet gaat?

Een incident los je op per persoon.
Een patroon vraagt fundamentele keuzes.

Dus ja, ondersteun het individu.
Maar vergeet het systeem niet.

Want als je niets verandert, stuur je mensen terug naar precies datgene waar ze ziek van werden.

Wat zie jij gebeuren als mensen structureel over hun grens gaan?