Ze zeggen dat mensen je grootste kapitaal zijn. Tot je zelf de personeelsadmin zit te doen op zondagavond.
Een ziekmelding, iemand die vrij wil, iemand die vertrekt. Twee projecten lopen uit. En jij denkt: ik doe het er nog wel even bij.
Maar HR kun je niet even ‘erbij doen’.
Net als ademen. Of brandjes blussen.
Je merkt vaak pas dat het nodig is… als je te laat bent.
Het begint klein. Je bouwt een team. Mensen sluiten aan. Nog één, nog twee. Je bent trots.
Tot je ineens meer tijd kwijt bent aan gesprekken dan aan klanten. En niemand dat gesprek met jou voert.
Want HR levert geen euro op.
Tot de eerste goeie vertrekt.
Dan weet je precies wat het kost.
Wanneer stop je met vasthouden,
en begin je met uit handen geven?
Niet als je ‘druk’ bent.
Maar als je de check-ins niet meer redt.
Als je in het weekend dingen rechtzet.
Als je verzuim stijgt.
Of als je het normaal begint te vinden. 😅
Dan is het tijd.
Maar dan ben je eigenlijk al te laat.
Begin klein.
Geen fulltimer met een bureau en beleid.
Begin met iemand die het snapt.
Parttime, extern, maakt niet uit.
Als het maar met aandacht is.
Niet erbij. Maar erop.
Want mensen blijven niet om je omzet.
Ze blijven om wie hen ziet.
