We zeggen het vaak. Maar ondertussen zenden we een heel andere boodschap.

Werken mag altijd. Verwachtingen lopen 24/7 door. Rust is iets voor na de piek, na de targets of na dat ene project.

Je team kijkt niet naar wat je zegt.
Ze kijken naar wat je doet.

En nee, ik geloof niet in werk-privébalans als heilig ideaal. Ik geloof in het ombuigen van inspanning naar ontspanning. In ritme, hersteltijd en bewust schakelen. Zodat je niet leegloopt, maar bijtankt.

Als leider ben jij de norm.
Jij zet de toon.
En jouw gedrag geeft anderen (on)bewust toestemming.

Dus als jij doorgaat, dan gaat je team met je mee. Tot niemand meer weet wanneer het genoeg is.

Je kunt geen gezonde cultuur bouwen als je zelf roofbouw normaliseert.

Wanneer laat jij je werk ook even los en laat je dat ook zien?